Πράξη 3η: Αρης

«Εγώ, ο Γκάλης και το σκοτωμένο εγώ» Είναι αλήθεια ότι το ταξίδι του Αρη συνεπήρε πολύ κόσμο και ενδεχομένως συνέβαλε όσο και η Εθνική ομάδα στο να αγαπήσει ο κόσμος το μπάσκετ. Θα ήθελα να εστιάσουμε στις ανθρώπινες σχέσεις μέσα σε αυτή την ομάδα -άλλωστε τα αγωνιστικά είναι λίγο πολύ γνωστά σε όλους. Πώς ήταν αυτή η περιβόητη συμβίωσή σας με τον Νίκο Γκάλη; Κοίταξε να δεις: Αγαπάω πάρα πολύ αυτό που κάνω και ήθελα πάρα πολύ να κερδίζουμε. Είναι αλήθεια ότι σκότωσα το εγώ μου, έτσι θεωρώ εγώ τουλάχιστον.
 
Είναι μεγάλη υπόθεση να σκοτώνεις το εγώ σου και πολύ δύσκολο συνάμα, αλλά σε βοηθάει ως άνθρωπο. Είναι σπουδαίο. Και κάθε μέρα στη ζωή μου το πολεμάω το εγώ μου. Πιστεύω ότι στην αρχή οι περισσότερες ομάδες και οι περισσότεροι αντίπαλοι νόμιζαν ότι δεν θα μπορούσαμε να έχουμε καλή συνεργασία με τον Νικ. Oμως υπήρξε αλληλοσεβασμός, θέλαμε να κερδίζουμε και προσπαθούσαμε να βρούμε μεταξύ μας κάποια πράγματα που θα βοηθούσαν περισσότερο την ομάδα.

Είχατε ποτέ κόντρα μεταξύ σας; Και δεν εννοώ προσωπική αλλά αγωνιστική. Υπήρξαν στιγμές που νιώσατε ότι όταν σκοτώνατε τον μπασκετικό εαυτό σας, το αθλητικό Εγώ σας, το κάνατε για να είναι ο Νίκος Γκάλης το πρώτο όνομα;

Δεν είναι θέμα αν το νιώθεις, γιατί σίγουρα το ένιωσα. Πιστεύω ότι αυτή η αντίληψη περνάει πάντα από το μυαλό όλων των αθλητών. Και είναι λογικό, γιατί γύρω σου υπάρχουν δεκάδες άνθρωποι οι οποίοι για κάποιο λόγο βλέπουν έτσι τα πράγματα. Υπάρχει λοιπόν η πιθανότητα να παρασυρθείς και να βάλεις κι εσύ περισσότερο το εγώ σου μέσα σε αυτή τη σχέση. Εσείς δεν το βάλατε.

Περνούσε όμως από το μυαλό μου και φυσικά υπήρχαν περίοδοι που στεναχωριόμουν πολύ. Για ποιο λόγο; Τι σας ενοχλούσε;

Πολλές φορές οι άνθρωποι νομίζουν ότι δίνουν περισσότερα απ' όσα παίρνουν. Και όταν πιστεύουν κάτι τέτοιο, έρχονται στιγμές που ενοχλούνται γι' αυτό. Το ίδιο ισχύει και σε μια σχέση. Συνήθως όταν δίνεις κάτι περιμένεις να υπάρχει ανταπόκριση.

Αρα να υποθέσω ότι περιμένατε περισσότερη αναγνώριση από τον Νίκο Γκάλη ή μήπως από τον κόσμο;

Oχι, από τον κόσμο. Από τον τρόπο του παιχνιδιού, από το παιχνίδι το ίδιο περίμενα πολλές φορές τη δικαίωση, την αναγνώριση. Υπήρχαν πολλές στιγμές που ένιωθα ότι σκοτώνω τον εαυτό μου για την ομάδα. Ναι, το έχω κάνει και αυτό. Πάντοτε προσπαθούσα να κάνω ό,τι μπορώ για να κερδίσει η ομάδα. Ποτέ δεν είπα, για παράδειγμα, «ας αφήσω αυτόν τον παίκτη να βάλει καλάθι χωρίς να δώσω βοήθεια επειδή δεν είναι δικός μου, για να μην το φάω από τον παίκτη που μαρκάρω εγώ». Γιατί υπήρχαν και υπάρχουν παίκτες που δεν πηγαίνουν να δώσουν βοήθεια στον συμπαίκτη τους, σκεπτόμενοι κατ' αυτόν τον τρόπο.

Εξω από το γήπεδο ήσασταν φίλοι;

Oταν πήγα στη Θεσσαλονίκη αρχίσαμε να κάνουμε παρέα. Διαπιστώσαμε όμως ότι είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι και χαρακτήρες και ότι δεν θα μπορούσαμε να γίνουμε κολλητοί. Είχαμε διαφορετικό τρόπο σκέψης, αλλά αυτό νομίζω ότι είναι φυσιολογικό. Ωστόσο υπήρχε αλληλοσεβασμός. Το πιο σημαντικό για μένα ήταν αυτό που έβγαινε στο γήπεδο. Στους 180 σφυγμούς ο άνθρωπος δείχνει το 90% του χαρακτήρα του. Μπροστά στον στόχο που είχαμε να πετύχουμε -και αυτή η παρέα κέρδισε αρκετά πράγματα- ο Γιαννάκης άφησε τον εαυτό του μακριά από τους εγωισμούς. Γι' αυτό άλλωστε η φράση «η back door από τον Γιαννάκη στον Γκάλη» είχε και βαθύτερη έννοια.

Δεν ήταν απλώς μια πάσα αλλά μια ολόκληρη άποψη για το άθλημα.

Ναι, έχεις δίκιο, έτσι ακριβώς ήταν. O Γιαννάκης πάντοτε έψαχνε τον Γκάλη μέσα στο γήπεδο. Ακόμη και όταν έπαιρνε το αμυντικό ριμπάουντ και είχε την πλάτη του γυρισμένη στο αντίπαλο καλάθι, ήξερα πού θα τον βρει. Αυτός ήμουν πάντοτε στην καριέρα μου. Δεν λέω, και εγώ έκανα αρκετές φορές πράγματα περιττά. Αλλά τα έκανα επειδή ήθελα να νικήσει η ομάδα και μόνο γι' αυτό.

 
2008 web-solution